JALAL ALWAN (1960) IRAK

17 maart 2015

NEDERLAND BREDA 1996 - 2012

We zijn op zoek naar goede kunstenaars die willen deel nemen aan onze kunstuitleen TAMAI. Herman Divendal, directeur van de inmiddels opgeheven kunstorganisatie AIDA, prijst ons Jalal Alwan aan met de woorden: “Hij is goed maar ik weet niet waar hij zit, hij gaat zijn eigen weg en schijnt zichzelf te redden !” 

Ik check Jalal’s website , lees zijn biografie en zie zijn foto.

Ik ben gewend om  op atelierbezoek te gaan, deze keer in Breda. Met een ferme zwaai gaat de deur open en sta ik oog in oog met Jalal. Hij nodigt me naar de huiskamer, in feite een huiskameratelier en galerie. Hij gaat glimlachend en streng tegenover me zitten. Ik ben gespannen en mijn handen trillen, de koffie gaat net niet over de rand.   

Materiekunstenaar                      
Zijn werk is prachtig ! Abstract, expressief , krachtig en mixed media ! Ik hou van deze kunststijl. Vooral de pure kleur rood, goud en teerbruin en het gebruik van ijzer en keramiek op het doek fascineren me.  Ik vraag waar hij de keramiek vandaan haalt. Hij zegt dat hij nu aan Reiki doet en neemt me mee naar een afdak aan het huis in de achtertuin. Het is zijn buitenatelier. Ik voel mijn irritatie opkomen: "waarom geven we deze kunstenaars niet de ruimte die ze verdienen ?! "

Hij verwerkt objecten in de tuin en voor de Reiki gebruikt hij de vuurkorf. Ik begrijp het niet maar het doet voor mij niet af aan de schoonheid van zijn werk. Hij maakt  2 en 3 dimensioneel werk. Hij maakt gebruik van de expressieve krachten van de materie.

Hij volgt de eigenschappen van het materiaal en verbindt deze met zijn eigen behoefte aan expressie. Een behoefte die verbonden is met zijn levensloop en die terug te vinden is in zijn werken. Het is een creatief proces waarin Jalal zowel gids als volger is met het kunstwerk als resultaat. Bestemd voor wie er naar wil kijken.

***

Na deze eerste kennismaking spreken we af dat hij een keer bij mij langskomt in Galerie TAMAI zodat hij een beeld krijgt van de kleinschalige kunstuitleen. Thuis in Oisterwijk lees ik op internet dat Reiki te maken heeft met de Universele (Rei) Levensenergie (KI), het terugkeren van de eenheid van lichaam en geest.

Onze tweede ontmoeting in de galerie geeft me meer zicht op de kunstenaar Jalal. Hij vertelt over zijn leven in Breda en zijn activiteiten op de kunstacademie in Den Haag. Hij zegt zijn weg te vinden. Hij krijgt ook opdrachten van bijvoorbeeld de gemeente Breda. Desondanks hebben het Nederlandse kunstenaarscircuit en de kunstinstellingen voor hem hoge drempels. Uitsluiting en verstilling zijn het gevolg.

De tijd verstrijkt en hij maakt me duidelijk dat het tijd voor commercie is. Hij vindt de galerie een mooie open ruimte waarin zijn werk tot zijn recht kan komen. We nemen het uitleencontract door en  spreken af dat hij een aantal werken brengt.

Op de openingsexpositie van de uitleen krijgen zijn schilderijen veel bekijks, ze hebben blijkbaar een universele zeggingskracht.

Nog geen half jaar later besluiten we vanwege gezondheidsredenen de galerie en uitleen te sluiten. Jalal komt zijn werken weer ophalen. Het is niet anders. Wel kopen we twee werken van hem aan. , Hij is erg aardig en lijkt bezorgd : "In onze cultuur zeggen ze dat bij ernstige ziekte lichaam en geest niet in harmonie zijn." Zijn opmerking blijft hangen, hij meent het en zegt het aan mij. Het overkomt me zelden dat een kunstenaar oprecht ook in mij de galeriehoudster geïnteresseerd is. Jalal zegt nog dat hij naar Londen vertrekt. Het kunstenaarsklimaat daar is voor hem beter.

***

Tamai  krijgt een doorstart. We worden erkend als  culturele ANBI: een algemeen nut beogende instelling.  We gaan  onze aandacht helemaal richten op wat we feitelijk al jaren doen, de schoonheid van diverse culturen, kunstenaars  en  kunststijlen tonen.                                                                                     
Jalal Alwan is een van de eersten aan wie ik denk. Hij is verhuisd naar Londen. Het lukt mij om Jalal via Facebook op te sporen. Ik bel hem. Al snel zijn we weer in gesprek. Ik vertel  hem dat de galerie gesloten is, dat het me teveel negatieve energie kostte. Hij antwoordt dat het dan misschien beter voor me is en vraagt of het nu goed gaat. Ik zeg hem dat we verhuisd zijn naar Nijmegen, maar dat bedoelt hij niet. Nogmaals vraagt hij of het nu goed met mij gaat. Ja, zeg ik na enige stilte. Ik vertel hem dat ik een Blogbericht over hem ga schrijven.  We spreken af dat we gaan mailen en dat hij zoveel mogelijk afbeeldingen van zijn werk zendt en een update van zijn biografie.

Met het vertrek naar Londen heeft Jalal ook een wending gegeven aan zijn werk. Nog steeds maakt hij materiekunstige werken maar tegelijkertijd ontplooit hij zich meer en meer als videokunstenaar. De noodzaak van mijn oorspronkelijk plan om hem in zijn atelier in Londen te bezoeken vervalt daarmee jammer genoeg.

Of is het juist mijn uitdaging om te onderzoeken waarom de videokunst van Jalal mij aanspreekt en het juist een kunststijl van onze tijd is? 

De hedendaagse technologische ontwikkelingen bieden voor kunstenaars nieuwe mogelijkheden om aan hun expressie vorm te geven. Toch vind ik het lastig om er grip op te krijgen. Hoe kijk ik er naar en wanneer doet het me wat?

Het Dark Cover project  van Jalal laat me glimlachen en bezinnen. Daarover meer in het volgende bericht.